- Μηνύματα
- 7,099
- Πόντοι
- 2,693
Θα συμφωνήσω γενικά με τον VII, είναι αστείο να βάζουμε 2 εταιρείες τέτοιου μεγέθους σε χαρακώματα όπου οι μεν είναι οι τίμιοι οργανοποιοί που στηρίζουν τον λαικό μουσικό ενώ οι δε ασχολούνται αποκλειστικά με το να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αν μη τι άλλο, έχουν βρεθεί και οι δυο τους και στα δυο στρατόπεδα 
Να πούμε όμως ότι η ιστορία με το "προβληματικό" intonation των Gibson έχει μια κάποια βάση, υπο την έννοια του οτι νωρίς στην ιστορία της εταιρείας πήρανε την απόφαση να χρησιμοποιήσουν τον λεγόμενο "κανόνα των 18" για την χάραξη των τάστων, σε μια εποχή όπου ήταν ήδη γνωστό ότι ο "κανόνας των 17.817" έδινε πιο σωστά αποτελέσματα στα υψηλότερα τάστα (πάντα στα πλαίσια του equal temperament).
(Βασικά ήταν απο πολύ παλαιότερα γνωστό το ότι το 18 ήταν λάθος αλλά ήταν μια πολύ βολική στρογγυλοποίηση την εποχή όπου βασικό εργαλείο για τη μέτρηση δεν ήταν ο χάρακας/μεζούρα αλλά ο διαβήτης και ο σπάγγος)
Επι δεκαετίες η Gibson επέμενε στο αρχαικό αυτό σύστημα, του οποίου τα προβλήματα αρχίσαν να γίνονται πιο αντιληπτά μόνο οταν φτάσαμε στην ηλεκτρική εποχή. Θα μπορούσαν τότε να είχαν μεταπηδήσει στο 17.817 όπως (σχεδόν) ο υπόλοιπος πλανήτης, αλλά αντ΄αυτού κάνανε πατέντες όπου βάζανε τα τάστα μέχρι πχ το 12ο σύμφωνα με τον κανόνα των 18, και απο εκεί και πάνω κάνανε manual compensation κόβωντας τις οπές λίιιιιγο πιο κάτω απο εκεί που θα έπρεπε σύμφωνα με τον κανόνα των 18, πηγαίνωντας περισσότερο με το αυτί/μάτι παρά με μέτρηση.
Ειδικά δε σε fingerboards vintage pre-war Gibson γίνεται πανηγύρι κανονικό, οι θέσεις των τάστων δεν ακολουθούν κανένα γνωστό κανόνα (ούτε των 18), ή πιο συχνά ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες σε διαφορετικά τμήματα και στο περίπου. Το αστείο είναι ότι κάποιες παίζουν τελείως κουλουβάχατα, κάποιες απο την άλλη δουλεύουν μια χαρά, έκατσε η πατέντα εκεί που έπρεπε
Kαι αυτή η ιστορία συνεχίζεται, σε ένα βαθμό, μέχρι και σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις επίτηδες, για λόγους ιστορικής ακρίβειας. Βάλτε πλάι πλάι μια Studio και μια R9, πάρτε και ένα καλό χάρακα και θα δείτε οτι τα τάστα τους δεν είναι στις ίδιες θέσεις, παρόλο που -στα χαρτιά και μόνο- είναι και οι δυο 24.75" scale.
Περισσότερα εδώ
Να πούμε όμως ότι η ιστορία με το "προβληματικό" intonation των Gibson έχει μια κάποια βάση, υπο την έννοια του οτι νωρίς στην ιστορία της εταιρείας πήρανε την απόφαση να χρησιμοποιήσουν τον λεγόμενο "κανόνα των 18" για την χάραξη των τάστων, σε μια εποχή όπου ήταν ήδη γνωστό ότι ο "κανόνας των 17.817" έδινε πιο σωστά αποτελέσματα στα υψηλότερα τάστα (πάντα στα πλαίσια του equal temperament).
(Βασικά ήταν απο πολύ παλαιότερα γνωστό το ότι το 18 ήταν λάθος αλλά ήταν μια πολύ βολική στρογγυλοποίηση την εποχή όπου βασικό εργαλείο για τη μέτρηση δεν ήταν ο χάρακας/μεζούρα αλλά ο διαβήτης και ο σπάγγος)
Επι δεκαετίες η Gibson επέμενε στο αρχαικό αυτό σύστημα, του οποίου τα προβλήματα αρχίσαν να γίνονται πιο αντιληπτά μόνο οταν φτάσαμε στην ηλεκτρική εποχή. Θα μπορούσαν τότε να είχαν μεταπηδήσει στο 17.817 όπως (σχεδόν) ο υπόλοιπος πλανήτης, αλλά αντ΄αυτού κάνανε πατέντες όπου βάζανε τα τάστα μέχρι πχ το 12ο σύμφωνα με τον κανόνα των 18, και απο εκεί και πάνω κάνανε manual compensation κόβωντας τις οπές λίιιιιγο πιο κάτω απο εκεί που θα έπρεπε σύμφωνα με τον κανόνα των 18, πηγαίνωντας περισσότερο με το αυτί/μάτι παρά με μέτρηση.
Ειδικά δε σε fingerboards vintage pre-war Gibson γίνεται πανηγύρι κανονικό, οι θέσεις των τάστων δεν ακολουθούν κανένα γνωστό κανόνα (ούτε των 18), ή πιο συχνά ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες σε διαφορετικά τμήματα και στο περίπου. Το αστείο είναι ότι κάποιες παίζουν τελείως κουλουβάχατα, κάποιες απο την άλλη δουλεύουν μια χαρά, έκατσε η πατέντα εκεί που έπρεπε
Kαι αυτή η ιστορία συνεχίζεται, σε ένα βαθμό, μέχρι και σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις επίτηδες, για λόγους ιστορικής ακρίβειας. Βάλτε πλάι πλάι μια Studio και μια R9, πάρτε και ένα καλό χάρακα και θα δείτε οτι τα τάστα τους δεν είναι στις ίδιες θέσεις, παρόλο που -στα χαρτιά και μόνο- είναι και οι δυο 24.75" scale.
Περισσότερα εδώ