- Μηνύματα
- 3,044
- Πόντοι
- 398
Θα ξεκινήσω με το πρακτικό, με τις suspended συγχορδίες.
Ενώ παραδοσιακά προετοιμάζουν ματζόρε ή μινόρε συγχορδίες, στην ακουστική του 12- Equal temperament κουρδίσματος οι συγκεκριμένες ηχούν πιο "δυνατά" λόγω του ότι πχ. μία sus4 έχει μια Τετάρτη, έναν τόνο και μια Πέμπτη που όλες είναι πάρα πολύ κοντά στο φυσικό just intonation (τέλειο κούρδισμα).
Λόγω της φυσικής του ήχου, ηχούν πιο δυνατά και καθαρά σε σχέση με τις τρίτες σε ματζόρε/μινόρε ακκόρντα που φαλτσάρουν. Από μικρός, χωρίς να ξέρω μουσική θεωρία, όταν άκουγα αυτές τις συγχορδίες μου φαινόταν λίγο φτωχό όταν μετά αμέσως ακολουθούσαν ματζόρε/μινόρε. Το αυτί μου ήθελε να τις ακούσει έστω λίγο παραπάνω. Σε retrospect τώρα ξέρω γιατί.
Πχ. Το σημείο πριν το σόλο στο Stairway to heaven των Led Zeppelin, που "επιμένει" σε ένα Dsus4 ακκόρντο. Η εισαγωγή και τα κουπλέ του Mr Mister - Broken Wings επίσης με αποκλειστικά sus ακκόρντα.
Τα θεωρητικά προβλήματα:
1) Το maj6 ακκόρντο ενώ είναι ακριβές το τι περιγράφει, πχ. σε ντο έχουμε ντο-μι-(σολ)-λα, δεν υπάρχει ως αυτούσια οντότητα. Είναι απλά μια πρώτη αναστροφή της λα μινόρε, με την ντο στο μπάσο, και ανάλογα αν παίξουμε την σολ ή όχι, λα μινόρε σκέτο ή λα μινόρε εβδόμης.
Το ίδιο ισχύει για την minb6 που είναι μια πρώτη αναστροφή μίας maj7 μία μεγάλη τρίτη χαμηλότερα. Πχ. λα-ντο-μι-φα. Μπορεί να έχουμε την λα στο μπάσο αλλά η τονική είναι η φα.
2) Στην μουσική θεωρία τα διαστήματα με μονό αριθμό έχουν την τονική χαμηλά, και αντίθετα αυτά με ζυγό αριθμό την τονική ψηλά. Πχ. μία 3η ντο-μι, η τονική είναι η ντο, και μία 4η ντο-φα, η τονική είναι η φα.
Το θέμα είναι το ημιτόνιο (ή b9 πέρα απ'την οκτάβα) σαν διάστημα δευτέρας (ζυγός) ντο-ρε ύφεση, προβλέπεται να έχει τονική την ρε ύφεση.
Στη πράξη βλέπουμε ειδικά σε ανατολίτικη μουσική κλίμακες που ξεκινάνε με ημιτόνιο, που όταν στην μελωδία σχηματίζεται ημιτόνιο/b9 με το τονική στο μπάσο δεν ανεβαίνει το μπάσο αλλά κατεβαίνει η νότα της μελωδίας να σχηματίσει οκτάβα με το μπάσο. Ένα reverse leading note.
Ίσως και αυτός είναι ακόμα ένας λόγος ψυχο-φυσικός (νέος όρος!) που ενώ το "σωστό" θα ήταν να ανέβει το μπάσο ένα ημιτόνιο, κατεβαίνει αντ'αυτού η μελωδία ένα ημιτόνιο και παράγει αυτό το πιο λυπημένο άκουσμα.
3) Καθαρά πρόβλημα σημειολογίας, αλλά πρέπει να ειπωθεί. Η lydian dominant κλίμακα (ή αλλιώς lydian b7) είναι λανθασμένα γνωστή και ως acoustic scale γιατί υποτίθεται ακολουθεί τις αρμονικές 8 έως 14 για τις 7 νότες της.
Στην ουσία μια τέτοια κλίμακα θα ακουγόταν πολύ πιο διαφορετική και εξωτική, καθώς μόνο οι μισές (9η, 10η και 12η αρμονική) αρμονικές είναι ίδιες, η 11η δεν είναι καθόλου το τριτόνιο που θα περιμέναμε (πέφτει ανάμεσα στην 4η και τριτόνιο), η 13η επίσης ένα ξένο είδος 6ης στα αυτιά μας, και η 14η αρμονική (ίδια με την 7η απλά μία οκτάβα ψηλότερα, 7x2 =14) αρκετά cents πιο χαμηλά από μια b7.
Ενώ παραδοσιακά προετοιμάζουν ματζόρε ή μινόρε συγχορδίες, στην ακουστική του 12- Equal temperament κουρδίσματος οι συγκεκριμένες ηχούν πιο "δυνατά" λόγω του ότι πχ. μία sus4 έχει μια Τετάρτη, έναν τόνο και μια Πέμπτη που όλες είναι πάρα πολύ κοντά στο φυσικό just intonation (τέλειο κούρδισμα).
Λόγω της φυσικής του ήχου, ηχούν πιο δυνατά και καθαρά σε σχέση με τις τρίτες σε ματζόρε/μινόρε ακκόρντα που φαλτσάρουν. Από μικρός, χωρίς να ξέρω μουσική θεωρία, όταν άκουγα αυτές τις συγχορδίες μου φαινόταν λίγο φτωχό όταν μετά αμέσως ακολουθούσαν ματζόρε/μινόρε. Το αυτί μου ήθελε να τις ακούσει έστω λίγο παραπάνω. Σε retrospect τώρα ξέρω γιατί.
Πχ. Το σημείο πριν το σόλο στο Stairway to heaven των Led Zeppelin, που "επιμένει" σε ένα Dsus4 ακκόρντο. Η εισαγωγή και τα κουπλέ του Mr Mister - Broken Wings επίσης με αποκλειστικά sus ακκόρντα.
Τα θεωρητικά προβλήματα:
1) Το maj6 ακκόρντο ενώ είναι ακριβές το τι περιγράφει, πχ. σε ντο έχουμε ντο-μι-(σολ)-λα, δεν υπάρχει ως αυτούσια οντότητα. Είναι απλά μια πρώτη αναστροφή της λα μινόρε, με την ντο στο μπάσο, και ανάλογα αν παίξουμε την σολ ή όχι, λα μινόρε σκέτο ή λα μινόρε εβδόμης.
Το ίδιο ισχύει για την minb6 που είναι μια πρώτη αναστροφή μίας maj7 μία μεγάλη τρίτη χαμηλότερα. Πχ. λα-ντο-μι-φα. Μπορεί να έχουμε την λα στο μπάσο αλλά η τονική είναι η φα.
2) Στην μουσική θεωρία τα διαστήματα με μονό αριθμό έχουν την τονική χαμηλά, και αντίθετα αυτά με ζυγό αριθμό την τονική ψηλά. Πχ. μία 3η ντο-μι, η τονική είναι η ντο, και μία 4η ντο-φα, η τονική είναι η φα.
Το θέμα είναι το ημιτόνιο (ή b9 πέρα απ'την οκτάβα) σαν διάστημα δευτέρας (ζυγός) ντο-ρε ύφεση, προβλέπεται να έχει τονική την ρε ύφεση.
Στη πράξη βλέπουμε ειδικά σε ανατολίτικη μουσική κλίμακες που ξεκινάνε με ημιτόνιο, που όταν στην μελωδία σχηματίζεται ημιτόνιο/b9 με το τονική στο μπάσο δεν ανεβαίνει το μπάσο αλλά κατεβαίνει η νότα της μελωδίας να σχηματίσει οκτάβα με το μπάσο. Ένα reverse leading note.
Ίσως και αυτός είναι ακόμα ένας λόγος ψυχο-φυσικός (νέος όρος!) που ενώ το "σωστό" θα ήταν να ανέβει το μπάσο ένα ημιτόνιο, κατεβαίνει αντ'αυτού η μελωδία ένα ημιτόνιο και παράγει αυτό το πιο λυπημένο άκουσμα.
3) Καθαρά πρόβλημα σημειολογίας, αλλά πρέπει να ειπωθεί. Η lydian dominant κλίμακα (ή αλλιώς lydian b7) είναι λανθασμένα γνωστή και ως acoustic scale γιατί υποτίθεται ακολουθεί τις αρμονικές 8 έως 14 για τις 7 νότες της.
Στην ουσία μια τέτοια κλίμακα θα ακουγόταν πολύ πιο διαφορετική και εξωτική, καθώς μόνο οι μισές (9η, 10η και 12η αρμονική) αρμονικές είναι ίδιες, η 11η δεν είναι καθόλου το τριτόνιο που θα περιμέναμε (πέφτει ανάμεσα στην 4η και τριτόνιο), η 13η επίσης ένα ξένο είδος 6ης στα αυτιά μας, και η 14η αρμονική (ίδια με την 7η απλά μία οκτάβα ψηλότερα, 7x2 =14) αρκετά cents πιο χαμηλά από μια b7.
