Αποτελέσματα αναζήτησης

@fusiongtr Με αφορμή το σχόλιο σου προηγουμένως, παραθέτω τα λόγια ενός απο τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα one man and his guitar για δεκαετίες. Snowy White: Oh, the Gibson Gold-Top, well not too many know this, but I sold my original Gold-Top about five years ago. That’s the one that I...

Αυτό είναι μεγάλη αλήθεια, όταν επέρχεται η συνειδητοποίηση της όλα γίνονται πιο απλά. Απο την άλλη, κάθε κατασκευή σε ωθεί σε διαφορετικές προσεγγίσεις παιξίματος και τούτο κάθε άλλο παρά αμελητέο είναι. Ένα τελευταίο: κάποιοι απο μας έχουν βρει μια τέτοια "τέλεια" κιθάρα, απο τότε κάθε νέα...

Σχεδόν όλες οι 70ς που έχω παίξει ακουγόσαντε μια χαρά, κανα 2 είχανε σούπερ ήχο κι επίσης κανα 2 ήταν πανάλαφρες, ίσως και κάτω απο 3 κιλά! ΟΚ, κάποιες εποχές (70ς Fender & Norlin Gibson) κουβαλάνε πολλά στην καμπούρα τους και δικαίως, καλές κιθάρες όμως βρίσκεις σε κάθε εποχή.

Αυτό.

Στα δικά μου αυτιά ο Davids έδειξε ο πιο εξοικειωμένος με τη μελωδία και τον δρόμο της, η δική του προσέγγιση θαρρώ πως ήταν η πληρέστερη συνολικά. Μου άρεσε ο Posen αρκετά, όπως και η σκέψη του Fujita, που έμοιαζε ημιτελής όμως, περίπου εκεί και ο Bucovac. Ψήφισα την Lari Basilio γιατί είχε...

Εν συντομία: 1. Δεν υπάρχει καλύτερο η χειρότερο, απλώς διαφορετικό. 2. Ο πλέον ασφαλής τρόπος να καταλήξει κάποιος σε ουσιαστικά συμπεράσματα είναι οι συναυλίες, τα πάλκα, οι εντάσεις και η αυξημένη αδρεναλίνη. Εκεί θα νοιώσεις τι και πόσο σε βολεύει κι εξυπηρετεί. Τα χέρια και η καρδιά...

Περίπου μέσα δεκαετίας '80 (αν θυμάμαι καλά), σε μια απο τις ελάχιστες κατεβασιές μας στην πρωτεύουσα τότε, μας στέλνει κάποιος φίλος στον "Αμερικάνο", νομίζω στην Ιπποκράτους(;) η κάπου τριγύρω. Πληροφορηθήκαμε πως υπάρχει πολύ πράμα εκεί, βιντατζ κυρίως αλλά και πολλά άλλα, όντως κάπως έτσι...

Μέχρι τα 16 μου περίπου, ελληνική μουσική, κυρίως ρεμπέτικα, κλασσικά λαϊκά και δημοτικά. Μετά μου αγόρασαν πικαπ και μαζί κάποιους δίσκους, μερικοί ήταν: Barry White, Donna Summer, Eurovision Hits, Joe Dassin, Christophe κλπ. Κατόπιν (σύντομα) ήρθε ένα τεράστιο άλμα, αφού ο επόμενος δίσκος...

Η πρώτη σου πρόταση δυστυχώς "ακυρώνει" τη δεύτερη. Ωραίες είναι όλες (έχω παίξει με αμερικάνα Sky, εξαιρετική κιθάρα) αλλά αν έχεις μεγαλώσει λατρεύοντας μουσική 50ς-60ς-70ς, ησυχία δεν βρίσκεις, ψάχνεις για δισκοπότηρα.

Στη ζωή μου κατά διαστήματα υπήρξα μπυρόβιος - αν και κυρίως σε ότι αφορά την ποσότητα και όχι την ποιότητα. Τα τελευταία χρόνια ξανάρχισα να ψιλοπίνω μπυρίτσες και να μου αρέσουν, λίγα πράγματα βέβαια, κυρίως με το φαγητό. Αγαπημένες μου είναι αυτές που αποδεδειγμένα δε μου φέρνουν πονοκέφαλο...

Εύγε Ντοκ, διαφωτιστικό τεστ. Οι διαφορές στην ακουστική σύγκριση είναι πολύ μεγάλες, όμως είναι και αυτή που μας ενδιαφέρει λιγότερο αφού μιλάμε για ηλεκτρική κιθάρα, ενδεικτικές και χρήσιμες όμως. Είναι δύσκολο για το μυαλό να "ξεφύγει" απο τη γοητεία του αλουμινίου, έχει αυτό το direct link...

Εύγε. ?

Ε ναι, όταν ο ενισχυτής "σπρώχνεται", το εφέ είναι πιο εμφανές και στ αυτιά και στα χέρια. Ο Trower πάντως (και αυτός) συνηθίζει να καθαρίζει τον ήχο απο το volume της κιθάρας. Επίσης, το τι είναι γκαζωμένος και καθαρός ήχος έχει να κάνει με προσωπική αντίληψη-προτιμήσεις. Θυμάμαι έπαιζα μια...

O Trower είναι γνωστός για το wall of sound που έχει, η προσπάθεια σου θυμίζει κάπως την αισθητική του ήχου του αλλά είναι καταδικασμένη εξ αρχής. Κυρίως λόγω της ψηφιακης "αναληθοφάνειας", φυσικό κι επόμενο. Να πω οτι το κομμάτι το παίζει στον νεκ μαγνήτη και -την εποχή που το ηχογράφησε-...