Πρόσφατο περιεχόμενο από το μέλος Elina Papatheodorou

Το έχουμε... πάμε και για την psycho ψευτοκουλτουρέ έκδοση: Αθηνά = Λιλύ Παπαγιάννη Καλυψώ = ΕΛένη Ερήμου Κίρκη = Άννα Φόνσου Οδυσσέας = Σταύρος Παράβας Τηλέμαχος = Θάνος Λειβαδίτης Αγαμέμνων = Βασίλης Αυλωνίτης Ωραία Ελένη = Όλγα Καρλάττου Πηνελόπη = Αιμιλία Υψηλάντη Λαέρτης = Γεωργία...

Άντε, πάρτε μία ιδέα για παγκόσμια πρώτη (τουλάχιστον, μέχρι τώρα, δεν την έχω δει πουθενά). Πάμε για το αντι-καστ της Οδύσσειας (ή του επόμενου Μποντ, αν έχετε όρεξη), δηλαδή θα προτείνουμε ηθοποιούς που ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ δεν θα έπρεπε να πάρουν το ρόλο. Ξεκινώ: Αθηνά (η θεά ντε) : Σύντνεϋ Σουήνη...

Βρε, αυτοί που βάζεις, οι μισοί έχουν ήδη παίξει στη σειρά και πέθαναν. Τι θα κάνουμε, θα τους αναστήσουμε;

Από το "Die Another Die" και μετά, οι ταινίες έχουν βγάλει όλο το αναμενόμενο κέρδος (ας το πούμε έτσι) πριν ακόμη ξεκινήσουν να γυρίζονται, από τις "χορηγείες". Με ποια έννοια το έχει ξεπεράσει ο κόσμος; Δεν ξέρω τι θα κάνει ο Ντελιενέβ τώρα, αλλά η εποχή του Ντάνιελ Γκρεγκ τα έσπαγε.

Ο Damon είναι φοβερός ηθοποιός. Αν δεν το έχετε κάνει, δείτε το "Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ", να σας φύγει η πέτσα. Την Hathaway την έβλεπα χθες στο Prada 2, την σήκωνα και ως πολύ-ωραία-Ελένη. Ο Πάτινσον, είναι επίσης πολύ καλός ηθοποιός, προσωπικά θα ήθελα να είναι ο επόμενος Μποντ, μου...

Ισχύει. Έτσι πρόχειρα-πρόχειρα, θυμάμαι τις ταινίες του Woody Allen. Όχι μόνο ο πρωταγωνιστής του ήταν (και είναι) ο ίδιος χαρακτήρας (νευρωτικός κάτοικος μεγαλούπολης με πιο πολλές ανασφάλειες από όλους τους υπόλοιπους κατοίκους μαζί), αλλά μάλιστα έπαιζε ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι...

Εννοείται. Έτσι κάνουν οι σκηνοθέτες γενικώς. Από τον Κούμπρικ, μέχρι τον Ταραντίνο.

Απολογούμαι επ' αυτού φυσικά, όχι ότι είμαι υποχρεωμένη να το ξέρω. - Επί των υπολοίπων, νομίζω ότι δεν είναι μόνο δική μου υποχρέωση να θυμάμαι ότι ο γραπτός λόγος είναι εύκολα παρεξηγίσιμος και μοιάζει πάντα σοβαρότερος. Ούτε ότι τα αστεία που επιλέγουμε όταν αστειευόμαστε, τελικά δείχνουν...

Κοίτα, τρολάρεις ασταμάτητα για μία ταινία που δεν έχεις δει. Αποτυγχάνεις να καταλάβεις ότι δεν μιλούσα για 'μένα, αλλά για μία φίλη. Υπαινίσσεσαι ότι ο Νέστωρ θέλει βασικά να λύσει τη ζώνη του (ο άνθρωπος δεν έγραψε τίποτε τέτοιο). Ρίχνεις την κλανιά ότι μία γυναίκα που ενδιαφέρεται για...

Πιο σεξιστικό σχόλιο και πας για επιτροπή δεοντολογίας, αλλά αν πρέπει οπωσδήποτε να είναι ενήμερος ο Νέστωρ, η φίλη μου έχει το δικό της wine bar στο Κέντρο.

Ε, καλά, δεν μετέφερα όλα όσα μου είπε, ούτε αντιλαμβάνομαι πως ξεπερνάτε τόσο εύκολα ότι η πλειοψηφία της κριτικής εξακολουθεί να γίνεται από ανθρώπους που δεν έχουν καν δει την ταινία. Αν πάντως είστε στην Αθήνα και είστε εμφανίσιμος, να της το αναφέρω ώστε να βγείτε για έναν καφέ να το...

Κλασσικά γιαπωνέζικο σινεμά. Θα το δω. --- Πρόσωπο στην Αθήνα που εμπιστεύομαι απεριόριστα, είδε την ταινία εχθές. Πέραν του ότι επιβεβαίωσε όσα υποψιαζόμουν περί μη-σχέσης της κριτικής για το casting, είπε ότι η ταινία ήταν συγκλονιστική, ότι αισθάνθηκε περήφανη σαν Ελληνίδα και ότι ψήθηκε...

Όχι. Στάση ζωής πρώτα --> Μελέτη --> Διαμόρφωση Φιλοσοφικού Υπόβαθρου. Αλλά ας μην επεκταθούμε. Τώρα υπάρχουν ποστς ανθρώπων που είδαν την ταινία. Οι περιφερειακές συζητήσεις (μας) θα μοιάζουν όλο και πιο άσχετες με το θέμα.

Όχι δα. Ο Grey έγραψε για: το οποίο εγώ αντιλαμβάνομαι ως στάση ζωής που ναι, οπωσδήποτε, θα οδηγήσει σε κάποιο είδος μελέτης. Πάντως, δεν έχω συναντήσει καμία ιδιαίτερη ενσυναίσθηση σε θιασώτες του αποφθέγματος που παρέθεσα νωρίτερα (περί όσων φάμε και όσων πιούμε).

Ναι, είναι υπεραρκετά. Όμως, και τα τρία είναι προϊόντα μίας προσέγγισης που πάει πολύ πέρα από το συνηθισμένο "ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει", άρα το φιλοσοφικό υπόβαθρο είναι προϋπόθεση. Στον αντίποδα, έχουμε στάρλετς και "ηθοποιούς" του ελληνικού στερεώματος, αν χρειάζεται να...