Μινιμαλιστικό και ταυτόχρονα τόσο πλούσιο!
Από εμένα είναι ΝΑΙ, περνάς στην επόμενη φάση ? ?
Πολύ μου άρεσε, αν και δεν είναι του γούστου μου αυτού του τύπου οι performances (δηλαδή κέρδισες τον δύσκολο ακροατή, αυτό θέλω να πω).
Με ένα επιπόλαιο και αποσπασματικό πέρασμα, νιώθω ότι άκουσα μέχρι και λίγο Queen, και λίγο Pink Floyd και άλλα πολλά μέσα στον γενικό 70s (καταπληκτικό) ήχο. Πρέπει να του δώσω τον χρόνο που του αξίζει!!
88 πλήκτρα για τον πιανίστα
6 χορδές για τον κιθαρίστα
4 χορδές για τον μπασίστα
1 μικρόφωνο για τον τραγουδιστή
Μην ψάξετε ποιος παίρνει το χειροκρότημα. Δεν τους νοιάζει γιατί σκέφτονται ότι έχουν να κουβαλήσουν το σετάπ του ντράμερ.
Όπου ακούτε για "καλύτερο" εξ ορισμού τσ πράγματα είναι υποκειμενικά.
Ο πιο αναγνωρίσιμος ή σωστότερα ο συνθέτης με τα πιο αναγνωρίσιμα έργα μάλλον είναι ο Τζων Γουίλιαμς.....
Για να το συνεχίσω, θυμάμαι να ΜΗΝ λέμε Tele αλλά "η κιθάρα του Σπριγκστην". Τόσα βλέπαμε, τόσα ξέραμε, τόσα λέγαμε.
LP μία, στο Ωδείο. Την ανοίγαμε, την χαϊδεύαμε, την κλείναμε ξανά στην θήκη της (πριν μας πάρουν είδηση οι γραμματείς! ).