Προς το περιεχόμενο

Πίνακας συμμετοχής

  1. dimsonic

    dimsonic

    Μέλος


    • Βαθμοί

      12

    • Αναρτήσεις

      20926


  2. fusiongtr

    fusiongtr

    Solist


    • Βαθμοί

      6

    • Αναρτήσεις

      21936


  3. Sami Amiris

    • Βαθμοί

      6

    • Αναρτήσεις

      277


  4. johnps

    johnps

    Μέλος


    • Βαθμοί

      6

    • Αναρτήσεις

      1515


Δημοφιλές περιεχόμενο

Προβολή δημοσφιλέστερου περιεχομένου σε 05/28/19 σε όλα

  1. Το πως γράφονται οι νότες φαίνεται απλό, λυμένο θέμα, έτσι; Κι όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Στο παρόν άρθρο υπάρχουν ορισμένα λίγο έως πολύ τραβηγμένα πράγματα, αλλά είναι σημαντικό να τα ξέρει κανείς για να καταλάβει το πως λειτουργεί το σύστημα μουσικής γραφής, ο μηχανισμός. Αυτό είναι προαπαιτούμενο ώστε να μπορέσει να κατανοήσει σε βάθος τα διαστήματα, την κατασκευή κλιμάκων, συγχορδιών, μεταβάσεις από τη μία στην άλλη, κτλ. Μην τα θεωρήσετε τετριμμένα, δεν είναι! Αντίθετα, δημιουργούν παρανοήσεις συνεχώς, τις οποίες και δεν θα έχετε εφόσον τα κατέχετε. Καλή υπομονή! Πόσες νότες έχουμε στη χρωματική κλίμακα; Απάντηση: 12. Πόσα ονόματα έχουμε για νότες; Απάντηση: Η πρώτη απάντηση που παίρνω συνήθως είναι πάλι "12". Μετά όμως το ξανασκέφτονται και μου λένε "15". Το κακό όμως είναι ότι αν μου έλεγαν μια απάντηση, θα έπρεπε να ήταν μία από τις εξής δύο: 7, ή άπειρα! Ναι, καλά διαβάσατε. Ας δικαιολογήσουμε τις δύο απαντήσεις. Καταρχήν, γιατί 7; Για τον προφανή λόγο: C, D, E, F, G, A, B, ή Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα, Σι αντίστοιχα αν προτιμάτε ελληνιστί. Αυτά τα ονόματα αντιστοιχούν ακριβώς στα άσπρα πλήκτρα του πιάνου, σε ένα σύνολο από νότες που λέγεται "φυσική κλίμακα" (αν και το μόνο φυσικό που έχει είναι ότι παίζεται ευκολότερα από αρχάριο από τις άλλες), "Ντο Μείζων" κτλ. Αφού τα άσπρα πλήκτρα του πιάνου έχουν αυτά τα ονόματα, τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου ποια ονόματα έχουν; Η στάνταρ απάντηση είναι "διέσεις/υφέσεις". Έτσι, το μαύρο πλήκτρο που βρίσκεται ακριβώς δεξιά του C θα λέγεται C#, ενώ επειδή βρίσκεται ακριβώς αριστερά του D θα λέγεται ταυτόχρονα και "Db". Διπλή ονομασία λοιπόν. Προσοχή: Τα ονόματα C# και Db δεν είναι προφανώς τα ίδια, αλλά συμπίπτουν σαν πλήκτρα στο πιάνο. Σε όργανα που μπορούν να παίζουν μικροδιαστήματα, όπως π.χ. βιολιά, τρομπόνια κτλ, δεν συμπίπτουν απαραίτητα ως τονικά ύψη. Αυτό έχει να κάνει με ιδιότητες προσαγωγέων, το αφήνουμε ασχολίαστο. Πάντως, επειδή ακριβώς συμπίπτουν στο πιάνο, θα ονομάζονται "εναρμόνιες". Άρα: Αν δύο ονόματα νοτών αντιστοιχούν στο ίδιο πλήκτρο του πιάνου, θα λέγονται "εναρμόνια". Ή θα λέμε ότι "οι νότες τάδε και τάδε είναι εναρμόνιες" ακριβώς όταν αντιστοιχούν στο ίδιο πλήκτρο του πιάνου (ή τάστο της κιθάρας, ας μην τα χαλάσουμε για αυτό!) Άρα, τα μαύρα πλήκτρα, με βάση τα άσπρα πλήκτρα που βρίσκονται δίπλα τους, θα λέγονται: "C#/Db", "D#/Eb" για τα δύο μαύρα ανάμεσα στα C και E, και "F#/Gb", "G#/Ab". "A#/Bb" για τα τρία μαύρα ανάμεσα στα F και B. Όλες οι διπλές ονομασίες είναι εναρμόνιες μεταξύ τους. Όλα μαζί λοιπόν: όνομα ανά πλήκτρο για τα άσπρα πλήκτρα x 7 πλήκτρα στην οκτάβα = 7x1 = 7 ονόματα, και ονόματα ανά πλήκτρο για τα μαύρα πλήκτρα x 5 μαύρα πλήκτρα στην οκτάβα= 2x5 = 10 ονόματα, σύνολο 7+10=17 ονόματα. Στη σειρά: C [C#/Db] D [D#/Eb] E F [F#/Gb] G [G#/Ab] A [A#/Bb] B || C κτλ. (επανάληψη στην οκτάβα) όπου σκέτα τα άσπρα πλήκτρα και [...] τα μαύρα πλήκτρα. Όλα ωραία και καλά λοιπόν!!! Όχι. Δυστυχώς το παραπάνω είναι ελλιπές. Για να καταλάβουμε γιατί, πρέπει να δούμε λίγο πιο βαθιά τα πράγματα. Τι είναι η δίεση και η ύφεση; "Μα, σημείο αλλοιώσεως", θα μου πει κανείς. Δηλαδή; "Μπαίνει δίπλα στη νότα για να μας πει να την παίξουμε ένα ημιτόνιο ψηλότερα (δίεση) ή χαμηλότερα (ύφεση) από την κανονική θέση της." Σωστό. Η δίεση και η ύφεση μας λένε να παίξουμε ένα ημιτόνιο ψηλότερα ή χαμηλότερα από τη νότα στην οποία τοποθετούνται και μάλιστα χωρίς να αλλάξουμε το όνομα. Αυτό σημαίνει ότι κάνουμε έναν πολύ εύκολο υπολογισμό: Νότα με γνωστό όνομα (από τις ""φυσικές") + Δίεση = η νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω. Π.χ. Ντο (γνωστό όνομα) + δίεση = η νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω από την Ντο. Πως θα την αποκαλούμε; Ντο Δίεση (C#). Μας εμποδίζει κανείς να κάνουμε το ίδιο με όλα τα ονόματα που ξέρουμε; Όχι βέβαια. Άρα, μπορούμε να βάλουμε δίεση και στο Μι. Τότε ποιά νότα θα είναι το Μι#; Θα συμπίπτει με το πλήκτρο Φα! Όμοια, μπορώ να βάλω δίεση στο Σι, και πέφτει πάνω στο Ντο. Με υφέσεις, μπορώ να βάλω ύφεση στο Φα, οπότε πέφτω στο Μι, ή στο Ντο, οπότε πέφτω στο Σι. Καινούριες εναρμόνιες λοιπόν. Έχουν νόημα όλα αυτά; Έχει νόημα να συζητάμε για E#, B#, Fb, Cb; Ναι, έχει. Από τη στιγμή που έχουμε ένα σύστημα που μπορεί να τις παράγει, είναι καλό να ξέρουμε το πως γίνεται. Και βέβαια, έχουν σημασία για τις κλίμακες. Ο ανανεωμένος μας χάρτης λοιπόν έχει τώρα τις εξής ονομασίες: B#/C [C#/Db] D [D#/Eb] E/Fb E#/F [F#/Gb] G [G#/Ab] A [A#/Bb] B/Cb || B#/C κτλ. Σύνολο: 21 ονόματα: 7 σκέτα (C, D, E, F, G, A, B), 7 με δίεση (C#, D#, E#, F#, G#, A#, B#), και 7 με ύφεση (Cb, Db, Eb, Fb, Gb, Ab, Bb). Οι ακριβείς τους εναρμόνιες σχέσεις φαίνονται στην παραπάνω σειρά. Τελειώσαμε λοιπόν, έτσι; Όχι δυστυχώς. Διότι, κανείς δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σημείο αλλοιώσεως σε νότα που ήδη έχει σημείο αλλοιώσεως. Δηλαδή, μπορούμε κάλλιστα να βάλουμε δίεση σε νότα που ήδη έχει δίεση ή ύφεση, και ύφεση σε νότα που έχει ήδη ύφεση ή δίεση. Έτσι, π.χ. Αν βάλω δίεση στη νότα C#, θα πάρω τη νότα (C#)#, δηλαδή τη νότα ακριβώς ένα ημιτόνιο πάνω από την C#. Αυτή πέφτει ακριβώς στο πλήκτρο D! Άρα, τo πλήκτρο D μπορώ να το ονομάσω και (C#)#. Στην πράξη, δεν γράφουμε (C#)#. Καταρχάς βγαίνει η παρένθεση, και μετά αντί για ## σημειώνουμε x, οπότε: (C#)# = C## = Cx, όπου x=##. Λέγεται διπλή δίεση. Άρα η νότα Cx = C## λέγεται "Ντο διπλή δίεση". Και βέβαια, οι νότες D και Cx είναι εναρμόνιες. Όμοια με υφέσεις. Μπορώ να βάλω π.χ. ύφεση στη νότα Eb, και να πάω στη (Eb)b, η οποία είναι η νότα ένα ημιτόνιο κάτω από τη Eb, και συμπίπτει πάλι με το πλήκτρο D! Πάλι οι παρενθέσεις φεύγουν - δεν υπάρχει όμως αυτή τη φορά σύμβολο για τις δύο υφέσεις όπως το x για τις διπλές διέσεις - και έτσι έχουμε ότι οι νότες D και Ebb ("Μι διπλή ύφεση") είναι εναρμόνιες. Άρα οι νότες Cx, D και Ebb είναι όλες εναρμόνιες, και αντιστοιχούν στο D του πιάνου. Μπορούμε να βάλουμε δίεση σε νότα με ύφεση; Ναι, αλλά η δίεση με την ύφεση αλληλοεξουδετερώνονται. Π.χ. η νότα (C#)b είναι η νότα ένα ημιτόνιο κάτω από τη C#, που είναι η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από τη C, δηλαδή στο τέλος η ίδια η C. Όμοια, αν έχουμε ύφεση σε νότα με διπλή δίεση, μένει απλή δίεση. Ας έχουμε στο μυαλό μας τη δίεση σαν "+1" και την ύφεση σαν "-1". Τότε, η νότα (Cb)x θα είναι -1+2 = +1, δηλαδή C#. Είναι πραγματικά παιχνιδάκι. Με βάση αυτό το σκεπτικό, έχουμε τώρα 35 ονόματα: 7 φυσικά, 7 με δίεση, 7 με ύφεση, 7 με διπλή δίεση, και 7 με διπλή ύφεση. Οι ακριβείς τους θέσεις και εναρμόνιες σχέσεις είναι οι εξής: B#/C/Dbb [Bx/C#/Db] Cx/D/Ebb [D#/Eb/Fbb] Dx/E/Fb E#/F/Gbb [Ex/F#/Gb] Fx/G/Abb [G#/Ab] Gx/A/Bbb [A#/Bb/Cbb] Ax/B/Cb || B#/C/Dbb κτλ. Άρα, όλα τα πλήκτρα έχουν από 3 ονομασίες το καθένα, εκτός από το G#/Ab που έχει μόνο δύο! Τελειώσαμε πια, έτσι; Δυστυχώς όχι. Όπως είπαμε παραπάνω, "κανείς δεν μας εμποδίζει να βάλουμε σημείο αλλοιώσεως σε νότα που ήδη έχει σημείο αλλοιώσεως". Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να βάλουμε διέσεις πάνω σε νότες με διπλές διέσεις, φτιάχνοντας τριπλές διέσεις - το ίδιο και με υφέσεις. Μετά, καινούριες διέσεις πάνω στις τριπλές, φτιάχνοντας τετραπλές διέσεις κτλ., και πάλι το ίδιο με τις υφέσεις. Που σταματάει αυτό; ΠΟΥΘΕΝΑ. Συνεχίζεται επ' άπειρον! Μάλιστα, μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία: Κάθε 12 διέσεις έχω την ίδια νότα μια οκτάβα ψηλότερα. Οπότε σαν ονόματα συμπίπτουν, αλλά όχι ως πλήκτρα!!! Όμοια για υφέσεις, κάθε 12 από δαύτες έχουμε την ίδια νότα μια οκτάβα χαμηλότερα.Μπορώ να προσθέτω όσες διέσεις θέλω σε όσες διέσεις ή υφέσεις θέλω. Για να βγάλω άκρη, θεωρώ τις διέσεις σαν +1, τις υφέσεις σαν -1, βγάζω το αλγεβρικό τους άθροισμα, μετρώ από το στάνταρ πλήκτρο που ξέρω το αρχικό του όνομα, και τέλος. Παράδειγμα: Θέλω το πλήκτρο 4 ημιτόνια κάτω από το Cxxxx. Δηλαδή θέλω το (Cxxxx)bbbb. Θεωρώ ότι x=##=+2, άρα το Cxxxx είναι 4x2 = 8 ημιτόνια πάνω από το C. Αντίστοιχα, bbbb = 4 x (-1) = -4. Σύνολο: 8-4 = 4, άρα (Cxxxx)bbbb = Cxx, το οποίο είναι εναρμόνιο με το E! Είναι καλό να κάνετε εξάσκηση σε αυτά τα χαζά και μερικώς ανύπαρκτα πράγματα, για ένα και μόνο λόγο: δεν πρόκειται ποτέ να μασήσετε σε παρτιτούρα, πάντα θα μπορείτε να καταλάβετε τι πρέπει να παίξετε. Επίσης, θα έχετε μια πολύ σοβαρή βάση για να καταλάβετε τα διαστήματα, και αυτό είναι πραγματικά η βάση για τη μουσική σας ανάπτυξη. Διότι, το πρόβλημα που έχουν όλοι με τα διαστήματα είναι "γιατί να το λέω 4η ελαττωμένη αφού είναι το ίδιο με την 3η Μεγάλη;", και η απάντηση είναι ότι ΔΕΝ είναι το ίδιο. Αντιστοιχεί στις ίδιες νότες, αλλά το τονικό περιβάλλον είναι σαφώς διαφορετικό και για αυτό δεν θα ακουστεί καν το ίδιο. Αυτά παρακάτω... Ένα σχόλιο: Δεν υπάρχει κύκλος 4ης/5ης. Υπάρχει ΑΠΕΙΡΗ ΣΠΕΙΡΑ 4ης/5ης, την οποία κόβουμε σε συγκεκριμένα επιθυμητά σημεία, τα ενώνουμε και τα κάνουμε κύκλο. Σκεφθείτε το αυτό, δεν είναι δύσκολο. Εν τέλει λοιπόν, τι είναι τα σημεία αλλοιώσεως; Λοιπόν, φανταστείτε μία μηχανή που παίρνει μια είσοδο και δίνει μια έξοδο. Η δίεση είναι μηχανή που παίρνει για είσοδο ένα όνομα, και δίνει για έξοδο ένα όνομα ένα ημιτόνιο ψηλότερα από αυτό που πήρε, χωρίς να αλλάξει το όνομα της νότας που περιέχεται μέσα. Όμοια η ύφεση, και όλα τα σύμπλοκά τους. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, τα σημεία αλλοιώσεως είναι συναρτήσεις. Με την έννοια του: #(Νότα) = η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από τη "Νότα" με το ίδιο όνομα, και θα συμβολίζεται "Νότα#" π.χ. #(C) = η νότα ένα ημιτόνιο πάνω από το C, με το ίδιο όνομα = C# Στην πραγματικότητα λοιπόν, καθαρά ονόματα έχουμε μόνον τα 7 που ξέρουμε. Όλα τα άλλα είναι παράγωγα συναρτήσεων! Και η θλιβερή διαπίστωση της ημέρας: Αν οι 5 μαύρες νότες είχαν συγκεκριμένα ονόματα, όπως και οι C, D, E, F, G, A, B που ξέρουμε, π.χ. H, I, L, K, J ή ότι άλλο θέλετε, όλη η θεωρία θα ήταν απλούστερη, και πολλά ευτράπελα απλώς δεν θα υπήρχαν. Δυστυχώς, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα χρωματικό σύμπαν με μόνον 7 ονόματα, και αυτό έχει τις ολέθριες συνέπειες που έχει. Το βάρος της παράδοσης... [[Υπό την παραπάνω έννοια, η "αναίρεση" δεν είναι τίποτε άλλο από ενδεικτικό, όχι σημείο αλλοίωσης, αφού δεν αλλοιώνει το όνομα. Μας δείχνει ότι η νότα που συνοδεύει είναι φυσική, έχει αλγεβρικό άθροισμα 0 στα σημεία αλλοιώσεως. Φυσικά, αργότερα στις κλίμακες θα δούμε ότι η αναίρεση μπορεί στην πραγματικότητα να είναι σημείο αλλοιώσεως, εφόσον το φυσικό περιβάλλον της κλίμακας επιβάλει διέσεις ή υφέσεις εξ αρχής. Παρακάτω αυτά...]] ΑΣΚΗΣΗ Πάρτε κάθε ένα από τα 12 πλήκτρο του πιάνου μέσα στην οκτάβα (ή τάστο της κιθάρας στα πλαίσια μίας οκτάβας, αν προτιμάτε), και δώστε του όλα τα ονόματα, C, D, E, F, G, A και B, με την κατάλληλη προσθήκη διέσεων ή υφέσεων.Οι διέσεις ή υφέσεις να μην ξεπεράσουν τις 12 γιατί μετά έχετε επαναλήψεις. Παράδειγμα: Η νότα C του πιάνου, γράφεται ως εξής: C, Cxxxxxx, Cbbbbbbbbbbbb, Dbb, Dxxxxx, Ebbbb, Exxxx, Fbbbbb, Fxxx#, Gxx#, Gbbbbbbb, Ax#, Abbbbbbbbb, B#, Bbbbbbbbbbbb τα bold είναι τα πιο χρήσιμα, τα άλλα μουσειακό είδος, αλλά αν τα δείτε δεν θα τρομάξετε. Συνεχίστε εσείς με τις υπόλοιπες 11. Μην το αμελήσετε!
    6 βαθμοί
  2. @Αετός δε θυμάμαι να σου έκανα δώρο στα γενέθλια σου. Voila! Ένα dvd που όλοι αξίζει να δουν. Ένα ταξίδι ολόκληρο.
    4 βαθμοί
  3. Αυτη η μπασογραμμη της Rhonda...
    4 βαθμοί
  4. Σάν σήμερα, στίς 27 Μαΐου του 1840 πέθανε ο μεγαλύτερος βιρτουόζος του βιολιού,(κυρίως,καθώς ήταν και κιθαρίστας) Niccolo Paganini. Η δεξιοτεχνία του ήταν τέτοια,που σε συνδυασμό με τη μορφή του,είχε πυροδοτήσει θεωρίες,ότι είχε πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο και διάφορα τέτοια... Στο τέλος, ενός κονσέρτου του, στη Βιέννη,ο Beethoven του φίλησε τα χέρια. Συγχωρήστε μου τον πρόλογο,αλλά έχω τρέλα με τον Paganini. Και το ίδιο από κιθάρα. Αυτά τα εύκολα...
    3 βαθμοί
  5. Τουλαχιστον εχει την τιμιοτητα να το λεει(σε καμποσες συνεντευξεις που εχω διαβασει). Kατι ειναι κι αυτο. Επισης αναφερει και για τον Moore που του ειχε πει οτι τον κοπιαρει. Το δεχτηκε και τουτο,σε ενα βαθμο. Και εδω που τα λεμε δεν ειναι ευκολο να παραδεχεσαι τετοια πραγματα οταν εισαι ο Μασας. Εδω οι GVF λενε οτι δεν εχουν "ξεπατικωσει" Ζεπελιν αλλα πιο οτι πολυ γουσταρουν Aerosmith. Το λες και ανεκδοτο.?? Θα πεις ειναι και οι μανατζαραιοι στη μεση. Δεκτο.
    3 βαθμοί
  6. -Πόσες κιθάρες έχεις; -Έχω 4 κιθάρες και μια Τελεκάστερ
    3 βαθμοί
  7. πολλές φορές συμβαίνει να είσαι παραγωγικός με ένα μηχανάκι και να τεμπελιάζεις με μια σύγχρονη μηχανή. Ελπίζω να μη συμβεί το δεύτερο
    3 βαθμοί
  8. εγώ πήρα 30 του EJ..... (πού τα έβαλα δεν θυμάμαι όμως...)
    2 βαθμοί
  9. Εγώ πάντως κοπιάρω Oldfield & Gilmour....?
    2 βαθμοί
  10. Όχι ρε συ. Η σωστή απάντηση θα έπρεπε να είναι..... - Πόσες κιθάρες έχεις; - Μόνο μια. - Έλα ρε, μόνο μια? - Έχω και 4 Τελεκάστερ.
    2 βαθμοί
  11. Kαλησπερα στην παρεα.Ανοιγω ενα θεμα οχι ωστε να υπαρξει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ απαντηση για το ποιος ειναι ο ΑΓΙΟΣ ΗΧΟΣ καθως ειναι εντελως υποκειμενικο αυτο αλλα για να φτιαξουμε εναν μπουσουλα....καποιες παραδοχες αν θελετε ωστε να χτιζουμε "σωστα" τον ηχο μας.Στη συγκεκριμενη περιπτωση ο ηχος που θελουμε να χτισουμε ειναι: HIGH GAIN RYTHM GUITAR HIGH GAIN LEAD GUITAR Ξεκιναω εγω λοιπον λεγοντας τι προσεχω σε ενα patch. 1.Eνας κανονας που (με τον καιρο) μου αποτυπωθηκε ειναι το...less is more.Δεν θελει να το παρακανουμε με το gain.Χανουμε ευκρινεια και δυναμικες στο παιξιμο. 2.Για να βγουμε μπροστα στη μιξη...πρωτα να δωσουμε ενα κλικ στα mids παρα στο volume 3.Kαποια πεταλια μονο και μονο το layer που προσφερουν οταν ειναι ανοιχτα ειναι το κερασακι στην τουρτα. 4.Στησιμο του patch σε εντασεις και συνθηκες φουλ μπαντας και οχι μονο του... 5.Ξεκιναμε με το eq ολα ωρα 12.Αν μπορουμε να φτασουμε στο επιθυμητο αποτελεσμα πειραζοντας ενα μονο part της αλυσιδας το προτιμουμε απο το αν εχουμε το ιδιο αποτελεσμα πειραζοντας περισσοτερα.(οχι μονο στο eq-ing...παντου) Προχειρα προχειρα αυτα μου ερχονται σαν βασικα...(ειναι και αλλα βεβαια) Ποιοι ειναι οι δικοι σας κανονες-αρχές και ποιες οι κοκκινες γραμμες που βαζετε οταν χτιζετε εναν ηχο για το συγκεκριμενο στυλ που προανεφερα;
    2 βαθμοί
  12. Τελικά η ομορφιά είναι κάτι υποκειμενικό.... Πολλές από τις κιθάρες που ποσταρίστηκαν, θα αρνιόμουν ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ να της πιάσω και να εμφανιστώ σε κάποιο λάιβ δημόσια με αυτές ?
    2 βαθμοί
  13. Τελευταία την έχω δεί με τις χοντρές jazzo-κιθάρες
    2 βαθμοί
  14. Τρομερο το ντοκυμαντερ αυτο, σημειο αναφορας πραγματικα! Μετα τον Bream το χαος! Πολυ ενδιαφερον επισης και το Julian Bream: My Life in Music που εστιαζει πιο πολυ στην καριερα του Bream, νομιζω υπαρχει επισης ολοκληρο στο youtube.
    2 βαθμοί
  15. Κάτσε ρε Νίκο. Κι άμα λένε "πάμε λίγο πιο κοντά ήρθε ο παιδαράς"?
    2 βαθμοί
  16. Δεν ειναι μονο θεμα αντοχης,που φυσικα δεν ειναι δυνατον στα 50 φευγα να κοιμασαι στις 4 το πρωι και να ξυπνας στις 6. Ειναι και θεμα ενδιαφεροντος....για να βγω τα μεσανυχτα απο το σπιτι μου πρεπει να ειναι ΠΟΛΥ special το live. Να παιζει ο Nick Cave στο μπαρακι του Μητσου να παω και στις 3 το πρωι ? ,να παιζει ο Μπαμπης ο Σουγιας διασκευες δεν παω με τιποτα ,αν ο Μπαμπης ο Σουγιας ειναι φιλος μου και εβγαινε στις 8 θα πηγαινα φυσικα...αλλα μιλαμε για ΘΥΣΙΑ που δεν την κανεις ετσι ευκολα... Τωρα οταν ημουν 20-30 επαιζαν και "αλλα" κολπα τα οποια ετσι κι αλλιως ηταν και ο ΛΟΓΟΣ να βγεις απο το σπιτι σου.....οποτε δεν υπηρχε θεμα "ξενυχτιου" ειδικα αν τα μωρα ηταν ενδιαφεροντα....στην ΝΥ που ημουνα κοιμομουν μονο τα...απογευματα και ..μερα παρα μερα μονο....στα 80s ? Τωρα τι να παω να κανω 50 χρονωνΕ ανθρωπΑς στα ...μπαρακια...να με βλεπουν τα πιπινια και να λενε....."παμε λιγο πιο μακρυα ηρθε ο παιδερας? " Ασε...καλυτερα Netflix και αγιος ο Θεος...δεν θα ξεφτιλιστω τωρα στα γεραματα... ?
    2 βαθμοί
  17. Όλα φτιΑνουντοσανε. Λεφτά να'χεις να ξοδεύεις μόνο. Επίσης υπάρχει και η λύση να αγοράσει και ένα ΒΕΛΟΣ και να έχει κιθάρα/τόξο 2 σε 1.
    2 βαθμοί
  18. @fusiongtr πόσο ισχυει... Τον πρέπων χρόνο να αφιερώσει κανεις και ειναι εγγυημένα ένα ταξίδι φανταστικό. Έχουν κάνει πραγματικά κορυφαία δουλειά σε δαυτο.
    2 βαθμοί
  19. Εγώ πάντως ευχαριστώ! Θα το δω με την ησυχία μου κάποια στιγμή, να φτερουγίσει η ψυχή μου στα Τολέδα και στις Αλάμπρες. Τεράστιος ο Bream.
    2 βαθμοί
  20. παιδια σε αυτο το θεμα βρηκα την αγια χαρα μου εδω στη Γερμανια. Φανταστειτε οτι με τη μια μπαντα που παιζουμε σε γαμους αποκλειστικα, το live γυρω στις 8.30 - 9 και 12.15 εχω μαζεψει και το τελευταιο καλωδιο. Οταν παιζω σε μπαρακια, 11 και κατι λεμε καληνυχτα. Αν ειναι Κυριακη, σε ενα προτζεκτ που εχει να κανει με τον ελληνισμο εδω, 7.30 πορτες, 8 ξεκιναμε, 10.30 τελειωνουμε. Στον παπαγαλο το 1997 ξεκινουσαμε στις 12.30... Μια φορα στο πετρινο στον Μυλο σε ενα φεστιβαλ ηρθαν και με ξυπνησαν στο αμαξι που κοιμομουν στη 1 για να παιξουμε.... αλλη κουλτουρα, αλλες συνηθειες αλλος κοσμος
    2 βαθμοί
  21. Αυτές είναι ασχημότερες κι απ'τις offsets.....
    1 βαθμός
  22. Αυτο που μ αρεσει περισσοτερο τελευταια στον Joe..ειναι μια συνθετικη ωριμοτητα που αρχιζει κ του βγαινει στα τραγουδια του. Τα κομματια του ειναι πιο δομημενα - πιο σωστα στο δικο μου αυτι. ..Εχει αρχισει κ κουλαρει νομιζω με την κιθαρα λιγο...κ προσπαθει να γινει ενας ολοκληρωμενος συνθετης - παρα ενα κιθαρισταρας τυπου μαλμστην που προσπαθει να μας δειξει την τεχνικη του.
    1 βαθμός
  23. Μπορώ να σου πω πού έβαλα εγώ κάτι 5ηχα που προσπάθησα να παίξω...
    1 βαθμός
  24. Δεν το είπα για κακό εγώ, μ'αρέσει πολύ ο Μποναμάσας. Εννοείται πολύ τίμιο εκ μέρους του που το είπε, ούτε ή άλλως ο EJ είναι φοβερός, γιατί να μην πάρεις 3-4-10 licks αν μπορείς να τα παίξεις τόσο καλά; ?
    1 βαθμός
  25. Και καλα κανουν,ειναι προφανη ολα αυτα.
    1 βαθμός
  26. Μοναδικός! Αγαπημένο βίντεο
    1 βαθμός
  27. Πραγματι ακουγεται οξυμωρο αλλα...εκει και αν εχει ισχυ το less is more...ειδικα οταν η μπαντα εχει δυο κιθαρες εκει μπορει να χαθει η μπαλα (και η ευκρινεια) πολυ ευκολα.....και αρχιζει ο πολεμος.Ισχυουν και οι συμβιβασμοι απο μαγνητη σε μαγνητη.Πολλοι το κανουν αυτο με το στησιμο του ηχου οχι στο 10 ωστε να εχουν να δωσουν αλλα εγω δεν το τολμω...ειδικα σε live...προτιμω να εχω απο διπλα ενα αλλο patch.Μια lp με 2tones 2 volumes νομιζω ειναι οκ οπως προειπες ωστε να βρεθουν τα sweet spots αναμεσα στους μαγνητες...
    1 βαθμός
  28. Συμφωνώ με αυτά που είπες αν και είναι λίγο οξύμωρο το high gain και μετά το less is more, αλλά καταλαβαίνω τι λες, υπάρχουν περιπτώσεις που ήδη το 7 ή το 8 είναι too much. Ανάλογα τον ενισχυτή ή το πετάλι Επίσης μεγάλη αλήθεια για τα μεσαία αν θέλουμε να ακούσουμε παραπάνω παρά την αύξηση της γενικής έντασης. Μια καλή ιδέα είναι να ρυθμίζουμε τον ηχο με το volume ή/και το tone της κιθάρας κάτω απ'το 10 έτσι ώστε να έχουμε άνεση να ανέβουμε και πάνω. Επίσης υπάρχει συμβιβασμός πάντα με τους μαγνήτες. Αν φτιάξουμε πολύ καλό ήχο με έναν ο άλλος δεν θα είναι τοπ. Π.χ. πριμαριστο eq για τον neck μαγνήτη αλλά θα ξυρίζει ο bridge pickup. Αυτό λύνεται εν μέρη με κατέβασμα του tone στην κιθάρα όμως αν πρέπει να γίνει γρήγορα στην ώρα του παιξίματος τρέχα γυρεύε. Εκεί μια Les Paul βολευει. Εγώ δυστυχώς έχω μόνο ένα tone στην κιθάρα μου. (Και ένας άσχετος θείος με κριτικαρε πώς έχω πολύ basic κιθαρα ?). Θα μου άρεσε, αν δεν υπάρχει ήδη, ενσωμάτωση midi με τον επιλογέα μαγνητών. Κάθε μαγνήτης το eq του.
    1 βαθμός
  29. Eγώ φίλοι μου ξέρω πως παρακολουθήσαμε με την παρέα με δική μου πρωτοβουλία το contest από το live streaming στην όχι τόσο όσο εγώ έξυπνη ΤV μου και πραγματικά χωρίς τον κλασσικό σχολιασμό των τοπικών παρουσιαστών αποτέλεσε μια πραγματικά ΑΙΣΘΗΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Διότι εισπράξαμε χωρίς το ανάλογο φιλτράρισμα αυτό που οραματίστηκε και απέδωσε η παραγωγή. Το ευχαριστηθήκαμε κατά κοινή ομολογία και με συνεχάρηΚαν μάλιστα για την ιδέα μου. Πήρα κι εγώ λοιπόν πόντους. ΔΩΔΕΚΑΡΙ!!! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχα
    1 βαθμός
  30. εγώ έχω παρατηρήσει το εξής: επειδή ζω σε πόλη με μεγάλο ποσοστό φοιτητών αυτοί που είναι 18-20 θα βγουν σχεδόν κάθε μέρα-δεν θα πάνε σε μαγαζί με ποτό διότι το ποτό είναι ακριβ πλέον-θα πάνε σε τσιπουράδικο με 2 ευρω τσίπουρο και θα κάτσουν εκεί 4-5 ώρες με 2 τσίπουρα πχ. το τσιπουράδικο θα βάλει λάιβ αλλά θα δώσει χαμηλά μεροκάματα 15-20 ε ή μερικές φορές και τσάμπα και θα απασχολήσει αν όχι φοιτητές πιτσιρίκια, εγώ με τόσα λίγα δεν πάω πχ γτ δουλεύω επαγγελματικά κ πάω στο τριπλάσιο... στα άλλα ειδών μαγαζιά που είναι κ αυτά με λάιβ αλλά πιο "κυριλέ" τσιπουράδικα-φαγάδικα θα πάει ο μεγάλος κόσμος που μπορεί να πληρώσει παραπάνω κ είναι πιο ακριβά εκεί μπορεί να υποστηρίξει αρχήστρα οπότε εκεί μπορώ να πάω κ γω να δουλέψω και υπάρχουν κ λαιβ καθημερινά και Π-Σ απλά ο κόσμος τρώει κ μετά διασκεδάζει καθημερινές 3 έχει ωράριο οπότε τέλος τα Π-Σ τραβάνε πιο πολύ. η διασκέδαση δηλ πλέον έχει μεταλλαχτεί σε αυτό το είδος, τώρα ένας 40 με 2 παιδιά που θέλει να σηκωθεί 6 γτ δουλευει σίγουρα δεν έχει την όρεξη που έχεις ένας φοιτητής 18-20 που θα πάει 6 για ύπνο- κ πέφτει κ παντόφλα- αλλά θα βγούνε κ οι 2 αν είναι να βγούνε απλά σε διαφορετικά ωράρια με πιάνεις τι εννοώ? απλά δεν υπάρχει αυτό που υπήρχε πριν 20 χρόνια πριν 6ήμερα μπουζούκια μέχρι τις 6 το πρωί-τώρα τι διολα κανανε αυτοι που δουλευανε τοτε δεν ξέρω πως τα καταφέρνανε...??
    1 βαθμός
  31. Υπαρχει αλλη μια πιθανοτητα. Οι χορδες ειναι του 1980 και για καποιο λογο παιζει καλα η κιθαρα. Εαν μπουν φρεσκιες χορδες, ισως να φανουν προβληματα στο intonation...
    1 βαθμός
  32. τοτε η δεν εχει μεγαλο τοξο η ηταν off το intonation απο την αρχη και με το τοξο ηρθε στα σωστα του,αλλη εξηγηση δεν υπαρχει ?
    1 βαθμός
  33. Οταν υπαρχει πολυ relief, η αποσταση του nut με το κοκκαλο της γεφυρας μικραινει, αρα και το intonation επηρρεαζεται (εχει υψηλοτερη συχνοτητα στο 12ο ταστο). Ο μονος τροπος να μην εχει πειραχτει το intonation ειναι να μην εχει μεταβληθει η αρχικη αποσταση nut-γεφυρα, αρα να ειναι μικρο το τοξο. Επισης, θα μπορουσε να υπαρχει αρχικο κατασκευαστικο προβλημα με το intonation, οπου και "διορθωθηκε" με το τοξο. Καποιο αλλο σεναριο δε βλεπω.
    1 βαθμός
  34. Πολυεπίπεδη αυτή η Tatay....? https://www.tatay.com/
    1 βαθμός
  35. @gmoukou και βέβαια είναι ο Bream. Και μάλιστα σκεφτόμουν,ότι δεν έχω βάλει κάτι απ'αυτόν,αν θυμάμαι καλά. Για τον τρίτο, μη με ρωτήσεις, γιατί τον αλλάζω συνεχώς!
    1 βαθμός
  36. 1 βαθμός
  37. Η γνώμη μου είναι πως τις κλασσικές κιθάρες που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε (Tele, Strat, Les Paul κτλ) τις έχουμε συνηθίσει όπως είναι, χωρίς πολλά πολλά "χρυσαφικά" και πέρλες. Ως αποτέλεσμα, μια Strat με π.χ. πέρλα στο σώμα και χρυσό hardware χτυπάει στο μάτι ως Φλωρινιώτης, επειδή σκοτώνει την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για τις Strat (για μένα η εικόνα του Gallagher να κοπανάει μια Strat που ούτε καν τι χρώμα ήταν αρχικά δε μπορείς να καταλάβεις). Με άλλες νεότερες μάρκες (αν και τις PRS δε τις λες και νέες), αυτό δεν ισχύει και τόσο και ως αποτέλεσμα είναι πιο "εύκολο" και για τους κατασκευαστές να βάζουν περισσότερα μπιχλιμπίδια πάνω για να δώσουν την εντύπωση ενός λουξ προϊόντος. Προσωπικά δε με χαλάνε οι καλοστολισμένες. Αλλά δε παύω να αγαπώ και τις άλλες. Η διαφορά είναι ότι οι στολισμένες ανήκουν περισσότερο στο σπίτι, δίπλα στο Steinway πιάνο και οι άλλες στο γεμάτο καπνό μπαρ. Η κάθε μία έχει μια ιστορία, μια γεύση, μια συγκυρία στην οποία είναι περισσότερο "at home". Κλείνω με κάποιες στολισμένες που βρήκα πρόχειρα στα σωσμένα μου στο Instagram.
    1 βαθμός
  38. Διοτι ως γνωστον, αλλο κιθαρες και αλλο Τελεκαστερ! ?
    1 βαθμός
  39. Με ρώταγαν κάποια παιδιά για το σύστημα που περνάω κομμάτια (covers), καθώς και τον τρόπο μελέτης στη κιθάρα που μπορεί ομως να φανεί χρήσιμο και για άλλα όργανα. Τα έγραψα στο Forum όπου γίνεται σχετική συζήτηση αλλά τα γράφω και εδώ, ενώ στο τέλος φιλοσοφώ και λίγο περι της χρησιμότητας ή οχι, των covers. 1. Ακούω το κομμάτι πολλές φορές. Το πρωτο πραγμα στην εκμάθηση της μουσικης ειναι να ακουμε μουσικη. Και ολων των ειδων τις μουσικες, οχι κολλημα σε ενα ειδος. 2. Μετα το ξανακουω πολλες φορες πιο αργα ομως στο 90% της ταχυτητας, ισως και λιγο πιο αργα, αναλογα το κομματι. Μονο αν μπει στο μυαλο μου, θα το εχω μετα και στα χερια, τα οποια το μονο που χρειαζονται ειναι εξασκηση -πολυ ή λιγη, αναλογα το επιπεδο του καθενος. Πρεπει να το τραγουδαω το κομματι, να ξερω απο εξω τη μελωδια. Χρησιμοποιώ για αναπαραγωγή ήχου και μελετη το προγραμματακι subscribe που υπαρχει για ελευθερο downloading εδω : http://www.seventhstring.com/xscribe/download.html Μπορει να μειώνει την ταχυτητα του κομματιού, χωρις να αλλοιώνει σημαντικά τον ηχο και ετσι ειναι ευδιάκριτος ακομα και σε πολυ αργή ταχύτητα. Επισης εχει τη δυνατότητα αλλαγης τονου, ακομα και σε μορια, παλι με ελαχιστη πτωση ποιοτητας. 3. Μετα καθομαι και προσπαθω να βγαλω την πρωτη φραση στο 90% περιπου (οχι πιο αργα), εστω slopy (με μουτζουρες λαθη κλπ στο αριστερο χερι) για να εχω αρχικά, σωστο το δεξι χερι. Τα ρυθμικα δηλαδη και τα πανω κατω της πενας να ειναι σωστα. Αν το βαλω να το περασω απο τη αρχη πολυ αργα, θα πεσω στην παγιδα και θα το μαθω με οτι πενα βολευει και ετσι στην πραγματικη ταχυτητα δεν θα παιζεται συνηθως με τιποτα. 4. Μετα κανω slowdown στο 80% και αρχιζει η δουλεια για το αριστερο χερι, ετσι ωστε να "καθαρίσουν" οι νοτες. Αν δεν μπορω στο 80% παω και πιο αργα, αναλογα το κομματι. Βασικό: Το δεξι χερι πρεπει να ακολουθει τα patterns που ειχα και στο 90% 5. Μετα ξεκιναω να ανεβαζω 3-4% καθε φορα, οταν πια σε καθε φραση, μετα απο οσες επαναληψεις χρειαστουν, εχει καθαρισει το παιξιμο και εχουν αποκτησει τα χερια muscle memory. Βασικα ολα ειναι θεμα παραγωγης της μυελινης απο τον οργανισμο μας, κατα την διαδικασια των επαναληψεων. Εδω κι ενα σχετικο, πολυ ενδιαφερον βιβλιο γα διαβασμα: The Talent Code. 6. Μετα συνεχιζω μεχρι να παιζω τη φραση και πιο γρηγορα απο το original. 7. Μετα παω στη επομενη φραση, ακολουθω τα ιδια. 8. Μετα παιζω και τις δυο φρασεις σε πιο αργη ταχυτητα, προσεχωντας ιδιαιτερα το σημειο "ενωσης τους". Το οποιο σημειο αν χρειαστει, το απομονωνω και το μελεταω ξεχωριστα, με πολλες επαναληψεις απο αργα σε πιο γρηγορα κλπ. Παντα προσεχω οταν κανω slowdown, το pattern στο δεξι χερι να ειναι ιδιο με της γρηγορης ταχυτητας. 9. Επομενες δυο φρασεις τα ιδια. Και τις κολλαω στις δυο πρωτες που εχω ηδη περασει. κ.ο.κ. 10. Μετα παιζω ολο το κομματι αρχικα στο 80-90% και μετα αυξηση της ταχυτητας οσο παει. Ή αν ειναι πολυ μεγαλο το κομματι, παιζω ενα μερος καθε φορα - A, B, C, bridge κλπ - και μετα τα ενωνω και το παιζω ολοκληρο. Παρόμοιο τροπο ακολουθώ οταν μελεταω κατι απο παρτιτουρα ή tab κλπ, με το μετρονομο. Αρχικα λιγο πιο αργα, για να τσεκαρω τα patterns του δεξιου χεριου, μετα slowdown για το αριστερο χερι και μετα σταδιακη αυξηση της ταχυτητας. Την ταχυτητα στο μετρονομο την φτανω μεχρι το 110%, ή οσο περισσότερο μπορω, ετσι ωστε στο live το 100% να μου φαινεται "παιχνιδακι". Το μονο μειονεκτημα του transcribe software, ειναι οτι δυστυχως μονο μειωνει την ταχυτητα. Δεν μπορει και να την ανεβάζει. Ποτέ στο live δεν μπορουμε να φτάσουμε τις δυνατότητες μας στο 100%, οπως οταν ειμαστε ανετοι στο σπιτακι μας, αραχτοι με το καφεδακι/ποτακια μας κλπ. Θα υπαρχουν πολλοι παραγοντες που θα μας φρεναρουν την αποδοση. Επισης ενας πολυ σημαντικο λογος για να εχουμε ενα κομματι για πλακα πριν το παιξουμε live, ειναι οτι πρεπει να το διασκεδαζουμε κι εμεις, οχι μονο το κοινο. Αν βγουμε να παιξουμε και εχουμε κολλημενα τα ματια πανω στην ταστιερα να μη μας φυγει καμια νοτα και καθηλωμενοι σαν κουτσουρα σε μια μερια, θα χασουμε το fun της υποθεσης και βασικα... δεν θα βλεπουμε τα κοριτσακια απο κατω Θα τελειωσει το Live, δεν θα εχουμε καταλαβει τιποτα και θα ειμαστε και πτωματα (εγκεφαλικα). Ετσι, ουτε μετα το Live, θα διασκεδασουμε. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω κατι για τα covers γενικά. Τα covers δεν ειναι πανάκεια, αλλα ειναι ομως απαραίτητα για ανάπτυξη τεχνικης. Απο εκει ξεκινάμε και φτανουμε στο σημειο να παιζουμε τα δικα μας, μεσα φυσικα κι απο τα θεωρητικα της μουσικης και γενικα ολα τα μαθηματα της μουσικης, ακομα και ιστορια κλπ, οχι μονο το practice. Και βασικα πρεπει να ΑΚΟΥΜΕ πολυ, καλη μουσικη ολων των ειδων. Δεν πρεπει να μενουμε και να μελεταμε ενα ειδος και ιδιαιτερα να κολλαμε σε εναν ή ελαχιστους κιθαριστες. Θα γινουμε κοπια του. Οταν παιζουμε τα δικα μας (ειτε σε μια μπαντα, ειτε αυτονομα σαν σολιστες) θα εχουμε φυσικα το δικο μας στυλ και θα το υποστηριζουμε, αλλα η μελετη ειναι διαφορετικο πραγμα και πρεπει να απλωνεται παντου. Ποτε δεν ξερεις τι θα σου ερθει κι απο που, το οποιο θα σου ανοιξει νεους οριζοντες για τη δικια σου μουσικη. Με τα covers που ανεβαζω, ισως (μαλλον σιγουρα δηλαδή), εχω δημιουργησει την εντυπωση του coverά. Εξηγω οτι, με τα covers δεν στηνω ρεπερτοριο. Τα κομματια δεν τα θυμαμαι μετα απο μερικες μερες να τα ξαναπαιξω, και συνηθως δεν τα ξαναπαιζω. Αν καποια στιγμη μετα απο καιρο θελω να τα ξαναπαιξω, θα πρεπει να κατσω να τα ξανακοιταξω. Και τοτε, παντα ανακαλυπτω νεα πραγματα μεσα τους, που δεν ειχα προσεξει αρχικα, λογω του τοτε επιπεδου μου. Ολη η δουλεια λοιπον που χρειαζομαι ως μουσικος, εχει γινει κατα την μελετη τους. Τα "χωνευω", και μου χρησιμευουν αλλου στη μουσικη μου πορεια. Και αυτο ειναι πολυ βασικο, επειδη συμμετεχω και στη δισκογραφια ως (οχι ακριβως "session"), που τις περισσοτερες φορες του ζητουν οχι απλα να παιξει μερικες νοτες απο μια παρτιτουρα, αλλα να δημιουργησει κατι νεο ή γενικα να δωσει κατι δικο του ηχητικα και παιχτικα. Ολα αυτα που ακολουθω στην πορεια μου, ετσι και τα covers, μου εχουν χρησιμευσει πολυ, ως καλη "τροφη" για το μυαλο, για να παιζω χωρις να κοπιαρω. Αν και πολλες φορες εχουμε "παραγγελιες", τυπου "βαλε λιγο Santana, ή Edge, Andy Summers, Nickelback, Pantera, Muse, Pearl jam, Soundgarden, κλπ" και φυσικα, παλι ειναι χρησιμα τα covers. Βασικά χαίρομαι οταν ακουω καποιον να αναγνωριζει το παιξιμο μου, μεσα σε τυχαια κομματια. Καποια στιγμη, Θεου... ή μαλλον χρηματος θελοντος, πρεπει να "χρησιμοποιησω" τον εαυτο μου, και προς οφελος καθαρα δικο μου, σε δικο μου cd εννοω. Μη φοβαστε τα covers λοιπον, αρκει να ειστε ανοιχτομυαλοι και δεν κανετε covers συνεχως μονο ενος ειδους μουσικης ή ενος κιθαριστα. Σπυρος Δελτα
    1 βαθμός
  40. Προσωπική άποψη... ::), αλλά οι μαγνήτες χωρίς mounting rings μου φαίνονται πολύ άσχημοι.....γενικά όλη η κιθάρα με απωθεί. Δεν μπορώ να καταλάβω εάν αυτές οι τρυπάρες για τις βίδες τους και το κενό γύρω τους αποσκοπεί κάπου ή είναι απλώς εκεί για να μαζεύει σκόνη, ξύσματα χορδών ::) και ιδρώτα. Κατά τ'άλλα μια χαρά χεβυμεταλάδικες κιθάρες :D
    1 βαθμός
  41. επικίνδυνες... πολύ μυτερές. Θα βγάλουμε κανα μάτι...
    1 βαθμός
Ο πίνακας επιτευγμάτων έχει ρυθμιστεί σε Athens/GMT+03:00
×
×
  • Δημοσιεύστε κάτι...